Marie en Erik en Pokemon

Ik heb niks met Pokemón. Hoegenaamd niks. Ik heb een puberdochter en een man. Een continu kibbelende puberdochter en man. De andere puberdochter kibbelde met mij. De nieuwe puberdochter kibbelt met mijn man. Zijn zijn elkaar kwijt. Al een hele tijd. ’s Morgens ’s avonds. Elk moment. Zelfs aan zee. Met mij erbij. Die zoveel zin had in heerlijk niks en rust en gezelligheid.

De laatste avond zitten zij tegenover elkaar. En daar gaan ze. Over alles en niks. En ze maken van niks alles. Maar nu hebben ze Pokemón. Sinds vandaag. Mijn man heeft ook altijd Star Wars gehad. Ik niet. Hij wel. Marie een beetje. Dat komt dan van hem. En nu hebben ze samen Pokemón. En ze hebben er één gevangen in mijn keuken.

En terwijl mijn eten bijna klaar is en ik eigenlijk gevraagd had de tafel te dekken, zit er een Pokemón in de tuin. En eigenlijk vind ik mijn eten belangrijker. Maar eigenlijk vind ik hun twee belangrijker. Dus ik schenk nog een glas rosé in en zet alles op een lager vuurtje en wacht. Op hun. Op Pokemón. Santé.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.