Zee.

DSCF6006_resize

Look at the stars. And be a star.

Wel lieve dames, ik geniet van het leven. Ik mag eerlijk en oprecht zeggen dat ik mijn best doe om de geneugtes van elk moment ten volle tot mij te nemen. Ter herinnering : ik ben deze maandag 11 juli gesloten. Niet echt omdat ik vasthoud aan ons onovertroffen exorbitante Vlaamse Gemeenschaps-feest. Maar zot toegegeven, deze maandag, gewoon voor mezelf.

Ik ga dus dit weekend naar zee. Ik ga niet alleen. Mijn mama heeft een appartement aan zee gehuurd. Een hele maand. Als afstudeergeschenk voor mijn oudste dochter, die wel voor een ganse maand vakantiewerk aan zee gezorgd heeft, zonder echter één enkel moment in bedenking te nemen, dat een slaapplaats dan ook wel handig geweest zou zijn. Ik denk dat zij nog in het paraplutijdperk leeft. Mama regelt alles wel. Mama regelde dit dus niet. Ik ben geen paraplu… Mami regelt dit dan wel. Zij is wel een paraplu.

Mami en Julie zitten dus aan zee. Luna ook. Dat is de vriendin van Julie. Met hun twee vonden ze het toen een goed idee vakantiewerk te zoeken aan zee. Luna logeert dus ook bij mami. En dan is er nog féfé. Dit is de echtgenoot van mami. Hij heet eigenlijk Xavier. Hij wil niet graag opa genoemd worden. Hij voelde zich toen te jong. Xavier konden de kleinkinderen op hun 1 jaar nog niet uitspreken. Het werd dus féfé. Féfé vroeg zich dus af waarom hij compleet out of the picture gelaten werd. En hij verkaste zijn koersfietsen (lees goed – meervoud) dus ook richting zee. Macho woont nu ook aan zee. Dat is de hond. En dan is er het vriendje van Julie, Brent. Die verhuizen we voor het gemak mee.

En zo is het dus, dat Erik en ik dit weekend richting zee rijden. Met Marieke. En er is nog plaats in de auto. En daar is dan Justine, want Alexine is blijkbaar net vertrokken. Er is dus plaats voor Justine. En bijgevolg, lieve klantjes, wanneer jullie een adresje weten (in Knokke), waar ik zo ongeveer rond het tijdstip van zondagmiddag 13u, mezelf zou kunnen neervleien om dan gedurende lange tijd niet meer recht te moeten staan, waar ik een heerlijke cocktail of een glaasje cava of met zoveel volk om aan te ontsnappen, eender wat waar alcohol in zit, kan drinken, alsjeblieft, laat het weten. Ik kom dankbaar terug op dinsdag.

Dankjewel Sophie om onovertroffen starlike te zijn. En van harte en helemaal oprecht, gefeliciteerd met jouw 6de jaar SPT diploma. Maak van je leven een uniek moment.

Zeer snel alle foto’s van de shoot op https://bingenella.com/collecties

Een hawaïaan geeft me stress.

annickmei2016

De stress wordt groter.  Tot een tijdje geleden was ik in de hemelse veronderstelling dat enkel Janneke en Mieke mijn luttele blogberichten zouden lezen.  De inhoud maakte dus allemaal niet zoveel uit.  Een kleine dagdagelijkse beslommering en ik was vertrokken.

Ondertussen hebben mijn dochters me er al redelijk kordaat op gewezen dat ook leerkrachten, medeleerlingen, vrienden, vriendinnen, kortom i e d e r é é n de blog leest.  Tenminste wanneer zij het onderwerp of lijdend voorwerp van het bericht in kwestie zijn.  In mijn persoonlijkheid is hun aanhang danig minder geïnteresseerd.  Ik ben dus vriendelijk verzocht héél goed na te denken en te censureren alvorens ik mijn inkt laat vloeien.

En dan het moment dat ik op een zonnige zondige zondag op een terras zit en out of the blue een dame tegen mij zegt ‘U moet blijven schrijven.  U heeft werkelijk een heerlijke pen.’ Of die keer dat ik ’s middags net een soepje wil halen en een schitterend lieve onbekende mij een straat verder aanspreekt en zegt ‘O, bent u niet in de winkel?  Ik herken u van uw blog en wilde net een keer langskomen’.

Zo zie je maar.  De wereld is klein en ik begin een beetje op Bette Midler te lijken : krullen, lachen en héél bekend.  Ik mis alleen haar zoetgevooisde stem.

Voorbije zaterdag.  Uitzonderlijk zwoel België.  Turnhout, een zinderende stad.  Sint Antoniusstraat, mijn Coronation Street.  17.00 uur.  Rita, uniek hemelse buurvrouw en ik acteren als volleerde god-wanneer-mogen-we-onze-deur-sluiten muurbloemen, wanneer een klantje met fiets én man én #yeeywateensubliemedochter bij mijn etalage stoppen.

Ik beëindig mijn zalige, maar gezien ik het me zelfs niet meer herinner, hoogstwaarschijnlijk volkomen grandioos zinloze gesprek met Rita en vervoeg Mrs, Mr en Ms X.  Ik wist ergens in mijn, gezien de voorbije dorstige zomeravonden, ondertussen zompige brein dat deze drie heerlijkheden net terug waren van een OMG reis naar Hawaii en ging ervan uit dat zij mijn buitenlandendorfines wel in danige oproering zouden kunnen brengen.  Zoals het op een zomers luie, tegen sluitingstijd aangrenzende zaterdag betaamt, kabbelt het gesprek hartelijk heen en weer.

Tot het moment .  HIJ stelt dé vraag.  Of hij tijdens hun maand afwezigheid veel blogberichten gemist heeft?

Nee toch.  Echt!?!  Ik had het gerucht hier en daar al wel een keer opgevangen.  Her en der een testosterondurver die mijn blog leest.  Ik voel mij natuurlijk vereerd, heavenly honoured, glorieus gevleid.  Maar eerlijk.  Heren.  Ik wilde deze eigenste blog oorspronkelijk schrijven over de nutteloosheid van het poetsen, behalve dan misschien voor het een beetje in shape houden van je bovenarmen, zodat je daar niet van die hangconstructies krijgt en je zodoende op gezaperige leeftijd met je ene hand je andere arm moet vasthouden tijdens het wuiven omdat je anders een onderhangend meezwaaiend windvlak krijgt.  Echt!  Dit kan ik toch niet schrijven, wanneer ik weet dat JULLIE meelezen 😉

En zo krijg ik blogstress.

Like Bing&Ella op fb en instagram en wordt af en toe getracteerd op overheerlijke lectuur.

_________________________________________________________________

HAWAIIAN BLOGSTRESS

Stress is building.  Until a little while ago, I was just adorably innocent.  Thinking that only a few loving girlfriends were reading my blog.  Content was not that big a matter.  A minor daily happening, and off I went.  Writing about nothing really.

Meanwhile my daughters quite strongly suggested I ought to keep in mind that not only their friends, but also teachers, co-students, so really nearly e v e r y b o d y take pleasure in reading my blog.  At least, this is true for the pieces I wrote about them. My own earthly experiences surely are of less interest to their crowd.  Anyway, Julie and Marie requested me strong- and dearly to absolutely and please think twice before spilling my ink.

And then there’s the moment, a sunny, sinny sunday, I was sitting on a terrace, when out of the blue a lady says to me ‘You have to continue writing. You really do have a delicious pen.’ Or the one time I was just going out getting myself a cup of soup.  A gorgeously sublime unknown catches me in the street and proclaims ‘Oh aren’t you in your boutique?  I recognize you from your blog and I was just planning on a visit.’

It is clear.  It really is a small world and it seems that bit by bit I’m beginning to look more like Bette Midler : curls, big smile and totally famous.  It’s just her precious voice that laks me.

Last Saturday.  Exceptionally hot Belgium.  Turnhout, sizzling city.  Sint Antoniusstraat, my Coronation Street.  Five o’ clock.  Rita, heavenly unique neighbour, and I – just playing the part of unimaginably perfect omg-please-when-may-we-close-our-door wallflowers, when a client, with bike, with husband, with #yeeywhatacutegirl take a stop in front of my shop’s window.

I end my lovely, but since I don’t even recall the flow, probably totally meaningless conversation with Rita and accompany Mrs, Mr and Ms X.  Somewhere in my rather spongy brain – due to the previous warm thirsty summerevenings – there was some recollection of these three delights making a trip to Hawaii.  I just presumed they wouldn’t have the faintest problem exciting my travelendorphines.  And, perfectly matching this fine warm spring eve, the conversation carries on heartily.

Until the moment.  He poses thé question. If, during their month of absence, he missed a lot of blogentries?

No.  Really?!?  I heard the rumour.  Here and there a testosterone-daredevil reading my blog.  I obviously do feel honoured, heavenly proud, glorously delighted.  But honestly, Gentlemen.  I originally planned writing this blog about the unbearable uselessness of housekeeping – except maybe for shaping up your upperarm and avoiding getting this hideous hanging skinconstructions, which make you, when at old sluggish age, hold one arm with the other hand while waving, cause otherwise you get an extra under hanging windy bodily part.  Really!  I just can not write about these kind of things when I know YOU guys are reading 😉

And thus, I get blogstress.

Like Bing&Ella on fb and instagram and get regularly treated to these delicious literary masterpieces.

Veel beter gaat het nu niet meer worden.

DSCF1026_resize

De kapper is niet mijn beste plaats om te zitten…  Niet omdat ik geen leuke kapper zou hebben.  Integendeel.

Bij de kapper zit ik echter in dé stoel.  Voor een spiegel.  Recht ervoor.  Zonder compromis.  Vorige maand heb ik een eindeloze tijd naar de inkepingen links en rechts in mijn haarlijn zitten staren.  Ik had werkelijk de indruk dat de begroeiing plots minder was dan ze altijd geweest is…

Wanneer jullie je dus niet van de gedachte kunnen ontdoen dat ik niet in jullie ogen kijk, maar net vijf centimeter hoger… Well, have no more doubts.  Ik kijk inderdaad en vergelijk.

Op dit eigenste moment zit ik weer in dé befaamde stoel.  En ik zie.  Ik zie een walrus.  Wel misschien nog geen volgroeide alias Planckendael, maar toch zeker één in de maak.  Het hangt ook een beetje van de hoofdhouding af.  Met mijn hoofd lichtjes naar links getild, of naar rechts, of profielsgewijs, ziet de kaaklijn er absoluut nog wel appetijtelijk uit.

Het is pas wanneer ik voor rechttoe rechtaan ga, dat er een lichte doorzakking/verzakking optreedt.

Wanneer ik dus de komende weken een kleine hoofdelijke afwijking vertoon en tegelijkertijd een buitengewone haarlijninteresse aan de dag leg, wees bij deze geïnformeerd.

Bij Zeus, wanneer deze degradatie recht evenredig gelinkt is aan mijn kappersbezoek, moet ik dringend mijn periodiciteit aanpassen…

Like Bing&Ella op fb en instagram en wordt af en toe getracteerd op overheerlijke lectuur.

Nou mevrouw,… en KOM HIER DAT IK U KUS.

DSCF8164

Sommige dagen zijn KK-dagen.  U mag deze letters aanvullen met alles wat u ooit wel eens denkt, maar niet altijd in de mond durft te nemen.  Ik heb een onwaarschijnlijk heerlijke week vakantie achter de rug : deugddoend, genietend, too much of everything.  Helemaal zoals het hoort te zijn.

Meteen na mijn terugkeer ben ik echter getracteerd op een behoorlijke dosis sh.t.  Punt andere lijn.  Toegegeven, het ene helemaal mijn toedoen, het andere de katalysator die leidde tot het vorige vermelde.

Ik ben een ‘hobbyfotograaf’.  Helemaal niets uitzonderlijks.  Net zoals eenieder ander echter die een hobby beoefent, doe ik het gewoon graag.  Ik kan er mijn ei in kwijt.  En héél af en toe zit er ook eentje tussen waar ik stilletjes ook wel een keertje trots op wil zijn.  Ik ben echter géén computerwizzard.  Ik probeer mijn weg te vinden in het kluwen van externe harddrives, dropboxen, lightroombibliotheken enzooovoort.

Ik laad vol enthousiasme zaterdagavond na thuiskomt mijn verse foto’s op.  Zondagnamiddag.  Nog de laatste halve dag voor mezelf!  Ik nestel me, wentel me, koester me en ben helemaal klaar voor een paar uurtjes genietend fotomateriaal.

LAP! Nul, noppes, nada.  Het bestand wordt niet herkend.  Vertrouw me, ik heb geprobeerd, gewrongen, gegromd in een beleefde vorm, in een wanhopige vorm, in een stil onderdrukte kreet. Stilaan wordt ook de grootte van de ramp duidelijk : niet alleen de laatste reis, maar ALLE FOTO’s sinds 2003 zijn naar de HAAIEN, MAAN of eender welke andere bestemming zij op het oog hadden.

Ik maak een lang verhaal even kort, want dit tussenstuk kunnen jullie best missen.  De computer is nu bij de digitale chirurg. Die op het moment van dit schrijven al heeft laten weten dat hij, ofschoon alle nodige mond- op mondbeademing te hebben toegepast, geen nieuwe onbevlekte foto-ontvangenis heeft kunnen bewerkstelligen.

Wat is nu de clou van het verhaal? Met mijn hoofd vol gecorrumpeerde foto’s en dus geen plaats meer voor eender welke andere gedachte, stap ik vanochtend in mijn auto.  Onderweg merk ik dat ik mijn gsm thuis gelaten heb.  Ik rijd toch maar door naar de winkel.  Er bestaat in dit digitale tijdperk nog steeds een vaste lijn.  Wat zou er mis kunnen gaan?!?

Rond een uur of drie belt mijn man.  Hoe het op de bank is gegaan? IK : DE BANK?!?  Neem het van mij aan.  Jullie willen niet horen wat ik tegen hem gezegd heb.  Het ventje kon er natuurlijk ook niet aan doen dat hij mijn frank loeihard liet vallen dat ik een super belangrijke afspraak op de bank vergeten was, omdat mijn hoofd vol FOTO’s zat en mijn GSM met mijn agenda thuis lag.  Hij hing echter op dat moment wel aan de ontvangende kant van de lijn!

Met weglating van nog een paar minuscule extra KK-details, vormde dit alles toch wel de lading van mijn recente festieve dagen.  Was ik bovendien ook nog vergeten een brood te kopen vanmiddag (geen wonder want dat zou in principe gebeurd moeten zijn voor of na de BANK-afspraak!).  Moest ik dus ook nog langs de kleine Carrefour op de Merodelei.

Ik sta aan de kassa.  En hou nu even je hart vast.  Het bediendend meisje :

Nou mevrouw, wat heeft u een leuke bril op.  Hij staat u beeldig.  Past ook supermooi bij uw gezicht en uw haar.  Meestal zie je allemaal dezelfde brillen, maar die van u is echt apart.

Echt waar!  Mijn god, KOM HIER DAT IK U KUS X

 

So cute!

pink cheeks

Kleding wordt naar de winkel gebracht, in dozen, aan huis geleverd door een transporteur.  En ik heb in de loop der jaren een super sweet gezelschap opgebouwd.  Ondertussen ben ik er eentje verloren.  Mijn Italiaan.  Of niet echt de mijne, eerder die van Caroline.  Hij zag haar liever 🙂

Ik ben echter niet jaloers, want er is voldoende.  Ik heb mijn tout petit coeur, zo’n super lieve man die elke dinsdag en vrijdag de pakjes van Max Mara levert.  Hij komt speciaal eerst naar mij alvorens hij de andere winkels doet.  Avec lui, j’exerce ma délicieuse conversation française.

En dan is er UPS…  Deze moeten jullie in gedachten houden de volgende keer jullie een stukje passen 🙂  Hij is deze week drie keer geweest!  Met telkens super kleine doosjes.  Vandaag zei ik hem : volgens mij steek jij de levering van maandag in drie doosjes zodat je vaker langs kan komen.   En hij zei : ik krijg helemaal blozende wangen.

Wanneer ik 16 zou zijn, zou ik nu zonder twijfel ‘so cute’ als uitdrukking gebruiken.  Wanneer jullie de volgende keer een stukje passen, denk dan even aan mijn mannen.  Zij zouden goedkeurend en bewonderend knikken wanneer ze jullie voor de spiegel zouden zien staan 🙂

Grijs… en La VIE en Rose.

Pink lady

Ik ben grijs!  Niet zomaar een beetje, maar gewoon héle MAAL.

Wij hebben vandaag een gewoonweg fantastische namiddag beleefd.  Zo eentje uit de boekskes.  Een ‘Delicious’-foto in een heerlijk gezelschap met veel gelach, hét perfecte aperitief en de eerste lentezon…  Puur eerlijk genot.

En toen… keek ik in een spiegel.  Qua total look, weinig verschil.  De belichting echter was net wat anders.  Bespeurde ik daar toch wat grijs?!?  Het was te gezellig om daar verder over na te denken.

Na een zalige dag komen we thuis.  De eerste spiegel die ik tegenkom is die in de wasplaats.  Van dat heerlijk ‘eerlijk’ witte TL-licht.  En jongens!  Dit is niet één grijze spriet!  Dit is gewoon een gans orkest!!!  Ik vraag mij zelfs af waar mijn blond gebleven is???

Amai, is dit het resultaat van stress 🙂 THANK GOD voor kappers en verf!

In elk geval, grijs is maar grijs.  Niets meer, niets minder.  En la Vie is nog steeds La VIE en Rose : eentje om elk moment van te koesteren.

Cheers. Think pink!

Sneakers vs killer heals!

dancing shoes

Dit was tien jaar geleden, nu dragen we sneakers onder onze jurken…

Who could have guessed?…  Tien jaar geleden was elk glamour jurkje voorzien van absoluut matching killer heals.  Als ik dan huiswaarts keerde, na een avondje op de dansvloer, had ik vaak mijn schoenen al uit op de parking.  Breipriemen leken ze dan wel in mijn voetzolen te steken.  Niet te evenaren gevoel.

sneakers on the runwayHerinner je in die tijd ook nog de beelden van het strak marcherende vrouwelijke Wall Street business type met haar flashy witte sportschoenen onder het grijze mantelpak.  We hebben allemaal gelachen (en een beetje misprijzend gekeken) met dit toonbeeld van op en top Amerikaans gevoel voor stijl.

Nu, tien jaar later, verwelkomen we het fenomeen ‘dress up with designer sneakers’. Misschien zijn onze mannen er niet wild van, … Maar wat een heerlijkheid om te dragen 🙂

But my dear girls, just once in a while, keep one thought in mind : As our great friend Louboutin has said : The stiletto is a feminine weapen that men just don’t have.

Dus af en toe, toch gewoon gaan voor de killer look én drink bij het laatste dansnummer misschien net dat ene glaasje extra, waardoor je de breipriemen op een afstand houdt!