Een hawaïaan geeft me stress.

annickmei2016

De stress wordt groter.  Tot een tijdje geleden was ik in de hemelse veronderstelling dat enkel Janneke en Mieke mijn luttele blogberichten zouden lezen.  De inhoud maakte dus allemaal niet zoveel uit.  Een kleine dagdagelijkse beslommering en ik was vertrokken.

Ondertussen hebben mijn dochters me er al redelijk kordaat op gewezen dat ook leerkrachten, medeleerlingen, vrienden, vriendinnen, kortom i e d e r é é n de blog leest.  Tenminste wanneer zij het onderwerp of lijdend voorwerp van het bericht in kwestie zijn.  In mijn persoonlijkheid is hun aanhang danig minder geïnteresseerd.  Ik ben dus vriendelijk verzocht héél goed na te denken en te censureren alvorens ik mijn inkt laat vloeien.

En dan het moment dat ik op een zonnige zondige zondag op een terras zit en out of the blue een dame tegen mij zegt ‘U moet blijven schrijven.  U heeft werkelijk een heerlijke pen.’ Of die keer dat ik ’s middags net een soepje wil halen en een schitterend lieve onbekende mij een straat verder aanspreekt en zegt ‘O, bent u niet in de winkel?  Ik herken u van uw blog en wilde net een keer langskomen’.

Zo zie je maar.  De wereld is klein en ik begin een beetje op Bette Midler te lijken : krullen, lachen en héél bekend.  Ik mis alleen haar zoetgevooisde stem.

Voorbije zaterdag.  Uitzonderlijk zwoel België.  Turnhout, een zinderende stad.  Sint Antoniusstraat, mijn Coronation Street.  17.00 uur.  Rita, uniek hemelse buurvrouw en ik acteren als volleerde god-wanneer-mogen-we-onze-deur-sluiten muurbloemen, wanneer een klantje met fiets én man én #yeeywateensubliemedochter bij mijn etalage stoppen.

Ik beëindig mijn zalige, maar gezien ik het me zelfs niet meer herinner, hoogstwaarschijnlijk volkomen grandioos zinloze gesprek met Rita en vervoeg Mrs, Mr en Ms X.  Ik wist ergens in mijn, gezien de voorbije dorstige zomeravonden, ondertussen zompige brein dat deze drie heerlijkheden net terug waren van een OMG reis naar Hawaii en ging ervan uit dat zij mijn buitenlandendorfines wel in danige oproering zouden kunnen brengen.  Zoals het op een zomers luie, tegen sluitingstijd aangrenzende zaterdag betaamt, kabbelt het gesprek hartelijk heen en weer.

Tot het moment .  HIJ stelt dé vraag.  Of hij tijdens hun maand afwezigheid veel blogberichten gemist heeft?

Nee toch.  Echt!?!  Ik had het gerucht hier en daar al wel een keer opgevangen.  Her en der een testosterondurver die mijn blog leest.  Ik voel mij natuurlijk vereerd, heavenly honoured, glorieus gevleid.  Maar eerlijk.  Heren.  Ik wilde deze eigenste blog oorspronkelijk schrijven over de nutteloosheid van het poetsen, behalve dan misschien voor het een beetje in shape houden van je bovenarmen, zodat je daar niet van die hangconstructies krijgt en je zodoende op gezaperige leeftijd met je ene hand je andere arm moet vasthouden tijdens het wuiven omdat je anders een onderhangend meezwaaiend windvlak krijgt.  Echt!  Dit kan ik toch niet schrijven, wanneer ik weet dat JULLIE meelezen 😉

En zo krijg ik blogstress.

Like Bing&Ella op fb en instagram en wordt af en toe getracteerd op overheerlijke lectuur.

_________________________________________________________________

HAWAIIAN BLOGSTRESS

Stress is building.  Until a little while ago, I was just adorably innocent.  Thinking that only a few loving girlfriends were reading my blog.  Content was not that big a matter.  A minor daily happening, and off I went.  Writing about nothing really.

Meanwhile my daughters quite strongly suggested I ought to keep in mind that not only their friends, but also teachers, co-students, so really nearly e v e r y b o d y take pleasure in reading my blog.  At least, this is true for the pieces I wrote about them. My own earthly experiences surely are of less interest to their crowd.  Anyway, Julie and Marie requested me strong- and dearly to absolutely and please think twice before spilling my ink.

And then there’s the moment, a sunny, sinny sunday, I was sitting on a terrace, when out of the blue a lady says to me ‘You have to continue writing. You really do have a delicious pen.’ Or the one time I was just going out getting myself a cup of soup.  A gorgeously sublime unknown catches me in the street and proclaims ‘Oh aren’t you in your boutique?  I recognize you from your blog and I was just planning on a visit.’

It is clear.  It really is a small world and it seems that bit by bit I’m beginning to look more like Bette Midler : curls, big smile and totally famous.  It’s just her precious voice that laks me.

Last Saturday.  Exceptionally hot Belgium.  Turnhout, sizzling city.  Sint Antoniusstraat, my Coronation Street.  Five o’ clock.  Rita, heavenly unique neighbour, and I – just playing the part of unimaginably perfect omg-please-when-may-we-close-our-door wallflowers, when a client, with bike, with husband, with #yeeywhatacutegirl take a stop in front of my shop’s window.

I end my lovely, but since I don’t even recall the flow, probably totally meaningless conversation with Rita and accompany Mrs, Mr and Ms X.  Somewhere in my rather spongy brain – due to the previous warm thirsty summerevenings – there was some recollection of these three delights making a trip to Hawaii.  I just presumed they wouldn’t have the faintest problem exciting my travelendorphines.  And, perfectly matching this fine warm spring eve, the conversation carries on heartily.

Until the moment.  He poses thé question. If, during their month of absence, he missed a lot of blogentries?

No.  Really?!?  I heard the rumour.  Here and there a testosterone-daredevil reading my blog.  I obviously do feel honoured, heavenly proud, glorously delighted.  But honestly, Gentlemen.  I originally planned writing this blog about the unbearable uselessness of housekeeping – except maybe for shaping up your upperarm and avoiding getting this hideous hanging skinconstructions, which make you, when at old sluggish age, hold one arm with the other hand while waving, cause otherwise you get an extra under hanging windy bodily part.  Really!  I just can not write about these kind of things when I know YOU guys are reading 😉

And thus, I get blogstress.

Like Bing&Ella on fb and instagram and get regularly treated to these delicious literary masterpieces.

Superschattig!

Superschattig

Bing & Ella is gevestigd aan een kruispunt.  Een idioot kruispunt.  Je mag er op geen enkele manier met je auto door.  Vroeger stonden er paaltjes om de auto’s tegen te houden.  Deze paaltjes gingen naar beneden telkens er een bus aankwam.

Deze paaltjes staan er nu niet meer.  Er waren auto’s die meenden toch snel over de naar beneden gelaten paaltjes te kunnen rijden.  Tot de paaltjes net op dat moment omhoog kwamen.  Nu zijn de paaltjes dus altijd naar beneden.

Ik sta vooraan aan de kassa.  Een meneertje begint luid te gesticuleren, dwz zwaaien met zijn armen en zijn stem verheffend.  Op z’n Turnhouts ‘Joenge, joenge, joenge toch!’  Tegen de bestuurder van een witte auto.  Een jonge bestuurder.  Ik hoorde wat hij zei.  Ik heb enkel glas.

Aanvankelijk dacht ik dat ze elkaar kenden en dat het een plezierig en enthousiast weerzien was.  Maar toen : ‘Joenge, joenge, joenge toch!  Da kost aa 240 euro…’  Volgens mij wist de bestuurder van de witte auto eerst ook niet goed wat de bedoeling was.  Hij zag alleen de uitbundig zwaaiende tachtiger.  Hij dacht waarschijnlijk dat het een nieuwe Tomorrowlandmove was die hij mocht aanschouwen.  Hij draait dus zijn raam naar beneden.

De kwieke tachtiger herhaalt nogmaals met krachtige stem en gezwinde bewegingen zijn verkeersadvies.  De jongeman kijkt lakoniek, zoals alleen de jeugd kan doen.  Ik zie mijn jeugd tenminste ook meer dan één keer op deze manier naar mij kijken wanneer ik bepaalde volgens mij noodzakelijke waarheden declameer.

De witte auto rijdt door.  Het meneertje mompelt nog wat in zichzelf, haalt zijn schouders op en kijkt met een innige gedachte aan paard en kar de wegrijdende jongeling na.

Ik durf ’s avonds en ’s zondags ook wel over de neergelaten paaltjes rijden…

Like Bing&Ella op fb en instagram en wordt af en toe getracteerd op overheerlijke lectuur.

One of those nights.

WP_20160329_008

Sommige nachten vraag je je af waarom je eigenlijk de moeite gedaan hebt om je pyjama aan te doen en in bed te gaan liggen…

Ik weet niet hoe het met jullie gesteld is, maar ik heb moeite met het verzetten van het uur.  Het zou misschien een beetje met de leeftijd te maken kunnen hebben.  Alleszins wil ik ’s avonds niet in mijn bed, ’s morgens daarentegen heb ik ook geen enkele zin om er weer uit te komen.

Ik lag gisteren dus eindelijk onder de pluimen.  Hoor ik aan de andere kant van de gang mijn jongste dochter hoesten.  Ik weet het wel : het is lastiger voor haar dan voor mij.  Maar toch, na een halfuur naar haar monotone concert geluisterd te hebben, besluit ik dat het tijd is voor de klassieke truuk, de hoestfles.

Vies, maar hopelijk effectief.  Niet dus.  Ik houd mij nog een twintigtal minuten in en ga dan resoluut voor de grote herschikking.  Ik steek drie kussens achter haar rug en deel haar mee dat ze beter lichtjes rechtopzittend slaapt.  Ze vraagt me of ik dat nu werkelijk serieus meen.  Ja hoor.  Echt.  Ik wil rust.

O wonder.  Het wordt stil aan het eind van de gang.  Ik weet niet of ze slaapt.  Ze hoest in elk geval niet meer.  Zalig.  Ik draai mij om.

Erik is verkouden.  Niet doodziek, gewoon zo’n lekkere kopvalling.  Niet te geloven!  Hij meent de ontstane stilte in te moeten vullen.  Hij snurkt.  Zacht maar volhardend.  Alweer wacht ik af.  Normaal draai ik hem om (tenminste, ik por tot hij zich geroepen voelt om van mijn irritante vinger weg te rollen).  Deze keer heeft het echter geen zin.  Hij ‘ademt zwaar’ langs alle kanten. 01.30 uur.  Nieuwe tijd.  Nog vier en een half uur te gaan.

Ik trek mijn kant van het deken over mijn hoofd en leg mijn hand er bovenop.  Ja!  Bijna weg.  Ik denk dat ik echt even in slaap gevallen ben.  Er zit iets extra’s op mijn hoofd.  Het beweegt en ronkt.  Niet snurken.  Mijn hemel, wie heeft er nu in godsnaam Bietel (poes) binnen gelaten?  Waarschijnlijk was ze bij één van de meisjes in slaap gevallen.  Op een gegeven moment wordt ze dan wakker en wil ze naar buiten.  Bijgevolg, meisjes deur open, Bietel op de gang, meisjes deur dicht, Bietel door de gang, Bietel kijkt naar mij, Bietel boven op mijn hoofd, ik wakker, ik uit bed, ik met Bietel naar beneden, Bietel in de wasplaats en deur naar de keuken DICHT.  Ik weer naar bed. 02.30 uur.

02.45 uur.  Pepsi (poes).  Ik vraag me zelfs niet meer af vanwaar hij nu weer komt.  Verstand op nul.  Uit bed.  Pepsi in de wasplaats.  Weer in bed.

03.10 uur.  SPEELTIJD.  Bietel heeft een speelkameraadje bij.  In onze slaapkamer.  Ik heb niemand om boos op te worden.  Waarschijnlijk heb ik zelf de deur naar de wasplaats niet goed gesloten en is ze er in geslaagd ze weer open te duwen.  Ze komt me trots haar nieuwe vriendje presenteren.  Jerry, de muis.  Alvorens mijn ogen goed en wel registreren waar ik eigenlijk naar kijk, is de kop er af.  Echt waar.  03.11 en 7 seconden en ik moet een massacre opruimen.  Ik grabbel poes beet, ga naar beneden, zet haar in de wasplaats, doe de deur dicht en schuif een keukenstoel tegen de deur.  Alles DICHT.  TOE.

03.19 uur.  Weer in bed.  Nog twee uur en eenenveertig minuten te gaan.  Erik snurkt.  Echt.  Niet om te lachen.

En toch val ik in slaap.  Misschien zit de vermoeidheid er voor iets tussen.

06.00 uur.  De wekker.  In godsnaam, wie heeft het ooit in zijn hoofd gehaald het uur te verzetten?  Eergisteren zou het nu nog maar 05.00 uur geweest zijn en had ik nog een luxueus uur te gaan.  Ik kruip uit bed.  Alweer.  Ik kleed me aan.  Ik ben in de winkel.  Lieve hemel, wat ziet de mat er zacht en verleidelijk uit.

Ik heb last van het zomeruur.  Het zal de leeftijd wel zijn…

Like Bing&Ella op fb en instagram en wordt af en toe getracteerd op overheerlijke lectuur.

ThE most embarrassing moment of my life.

skirt moment

Vaak start ik mijn post met het zinnetje : Dit is er eentje die jullie vast ook wel kennen.  Welnu, ik hoop van harte dat deze jullie bespaard gebleven is!  Het begon allemaal vrij blasé…

Woensdagavond 18.45u, snel langs de Colruyt in Vosselaar om boodschappen te doen voor een lege ijskast en hongerige magen.  Gezonde ingrediënten in de kar (Tenminste redelijk gezond, want er moet altijd een compromis gevonden worden met de beschikbare tijdspanne.  We willen de hongerige magen niet helemaal in overdrive jagen, want dan is hun adrem-heid niet meer te pruimen.)

Tot hiertoe alles zoals het hoort (de zalige onwetendheid der simpelen van geest).  Ik zet mijn karretje weg.  Netjes in het rijtje.  Dit scheelt Colruyt alweer 14€ aan investering omdat ze er geen muntslot op moeten zetten.  Op dat moment draait een gloednieuwe goudkleurige Passat sedan op de parking.  Een ‘heer’ aan het stuur.

Hij passeert vOOr mij (de grote O van voor zal jullie zometeen duidelijk worden).  Vertraagt en zwaait.  In mijn kinderlijke enthousiasme en oververhitte geest tover ik een glimlach en een vrolijke wederzwaai terug.

Het moment snelt voorbij en mijn geest wurmt zich een weg doorheen de heatwaves.  Ken ik hem eigenlijk wel?!?  Ik pak mijn spullen uit de kar en loop richting auto.  Ik doe mijn koffer open.  Ik moet hierbij gewoon omhoog reiken, dus NIET bukken.  De ‘gouden’ én blinkende Passat boort zich in het plaatsje naast mij.

Ik stap in en beleefdheid noopt mij toch nog even links uit mijn raampje te kijken.  De ‘heer’ lacht weer zeer vriendelijk en doet zijn raam open.  En nu komt dan de helemaal verkeerde zet : ik schuif mijn raam naar beneden (ik moet eerlijk zeggen dat op dat moment mijn reeds oververhitte hersencellen in overdrive gingen en ik alfabetisch gans mijn klantenbestand afliep in de hoop dé man tegen te komen die bij één van jullie hoort.  Nada, noppes, nul.)  Ondertussen zijn echter de glazen bounderies wel geweken.  Laat me het volgende stukje zo droog mogelijk recapituleren :

Hij : witte tanden bloot : “Sexy kontje”.

Ik : domme lach op mijn gezicht : “Dankje”.

Ik : raam dicht – als het geholpen zou hebben om sneller te gaan, zou ik ze zelf mee naar boven geduwd hebben

Ik : zo gecontroleerd als nog mogelijk was achter uit de parkingplaats

Huiswaarts.  Tenminste richting mijn ouders, want ik moest mijn kinders nog ophalen.  Blijf nog even volgen.  Je houdt het vast niet voor mogelijk, maar het ergste moet nog komen. Ik sta aan de lichten om naar rechts af te slaan, wanneer ik in mijn achteruitkijkspiegel een gouden gloed ontwaar.  ECHT?!?  Dit meen je niet!

Ik moest van de lichten nog 200m rijden tot bij het huis van mijn ouders, dus tijd om ‘hem’ af te schudden in een hete, wilde achtervolging was er niet echt.  Ik geef gas in de mate dat het elementair verantwoord is in een elegant bebouwde woonwijk en zwier mij op de oprit.  De motor draait nog zijn laatste toer, terwijl ik reeds mijn deur open gooi en uit de auto spring.  Een kangoeroe is er niks tegen.

Met de ogen en voelsprieten achter op mijn hoofd zie ik de gouden gloed passeren.  OMG, dit kan gewoon niet waar zijn!  Het moet toeval zijn en waarschijnlijk iemand van jullie die per toeval ook in goud rijdt en net achter mij aan de lichten stond.

Ik was te verbouwereerd om direct mijn verhaal te doen.  Vraag mij zelfs af of ik geen hitte-delirium heb opgedaan.  Ik maan mijn twee dames aan tot spoed, want ik heb in al mijn zinderende haast mijn kipfileekes in een kokende auto laten liggen.  Ik loop voor hun uit naar buiten.

Zij allebei – een koor was er niks tegen : “Mama, ben jij ZO naar de Colruyt geweest?!?  Al de knopen van jouw kleed zijn achteraan vanonder helemaal los!  Ge ziet gewoon uw onderbroek…”

Zij allebei :”Dat kan alleen U maar overkomen he!”

Conclusie :

– ofwel betrof het een echte heer, die mij op een delicate wijze op mijn losbandige achterste wilde wijzen

– ofwel betrof het een ‘echte’ man en dan moet ik me misschien ergens in de diepste grijze tinten van mijn ziel gevleid voelen

In elk geval, als de gouden gloed in mijn achteruitkijkspiegel een waar feit was, dan gaat hij wel erg aangenaam verrast zijn, wanneer ons mama de deur open doet.  Ik hoop voor haar dat hij even lieflijk colloquent zal zijn.

You can like and share this if this makes you think of one of your most glorious moments.

Ronny! F A S H I O N

Ronny

Sommige momenten zijn zo vluchtig, maar tegelijkertijd schitterend én ontlokken die unieke, oncontroleerbare lach op je gezicht wanneer je alleen in de auto zit…

Ik sorteer voor naar rechts op de ring van Turnhout om af te slaan naar de parking van de Carrefour, wanneer plotseling aan de linkerkant iets donkers mijn blik trekt.  Een supersnelle Porsche.  Ik had ‘m niet zien aankomen…  En hij was ook zo weer gepasseerd.

Niet dat ik een verschrikkelijke interesse in auto’s heb, maar deze was mat donkergrijs gespoten, dus bleef ik ‘m toch met wat meer dan een doordeweekse belangstelling volgen.  En nee toch!?!?!  Ja hoor!!!  Daar was ie…  RONNY!!!  Op de nummerplaat.  Rood op wit.  G E P E R S O N A L I S E E R D

En daar was mijn lach 🙂  Is het een gen, een chromosoom of een verbinding in de hersenen die bij Ronny anders gelegd is.  I wouldn’t know.  Of misschien moet ik er toch nog eens over nadenken om op mijn absoluut unieke handtas van Paul Smith ook in grote letters A N N I C K te laten markeren…  Eigengereide fashion!

So cute!

pink cheeks

Kleding wordt naar de winkel gebracht, in dozen, aan huis geleverd door een transporteur.  En ik heb in de loop der jaren een super sweet gezelschap opgebouwd.  Ondertussen ben ik er eentje verloren.  Mijn Italiaan.  Of niet echt de mijne, eerder die van Caroline.  Hij zag haar liever 🙂

Ik ben echter niet jaloers, want er is voldoende.  Ik heb mijn tout petit coeur, zo’n super lieve man die elke dinsdag en vrijdag de pakjes van Max Mara levert.  Hij komt speciaal eerst naar mij alvorens hij de andere winkels doet.  Avec lui, j’exerce ma délicieuse conversation française.

En dan is er UPS…  Deze moeten jullie in gedachten houden de volgende keer jullie een stukje passen 🙂  Hij is deze week drie keer geweest!  Met telkens super kleine doosjes.  Vandaag zei ik hem : volgens mij steek jij de levering van maandag in drie doosjes zodat je vaker langs kan komen.   En hij zei : ik krijg helemaal blozende wangen.

Wanneer ik 16 zou zijn, zou ik nu zonder twijfel ‘so cute’ als uitdrukking gebruiken.  Wanneer jullie de volgende keer een stukje passen, denk dan even aan mijn mannen.  Zij zouden goedkeurend en bewonderend knikken wanneer ze jullie voor de spiegel zouden zien staan 🙂

Een échte ‘ventenavond’!

man on couch

Deze hebben jullie zonder twijfel ooit ook al een keertje gehoord…  Tot een week geleden ben ik de voorbije twee jaar telkens op donderdag naar de les fotografie geweest.  Vanaf volgende week zullen mijn lessen doorgaan op maandag, wat op zich organisatorisch wel goed uitkomt, gezien iedereen behalve ik dan zowiezo uitheemse activiteiten had.  Heb ik blijkbaar zonder mijn ‘ventje’ gerekend…

Op de mededeling dat ik dat wel handig vond dat ik vanaf nu op donderdag weer gewoon zou kunnen koken en het ganse huishouden z’n normale gangetje zou kunnen gaan, volgde zijn repliek : “Da’s dan het einde van mijn ‘ventenavond’!”  Donderdag was blijkbaar de dag dat hij in de zetel lag, voor tv, mét het kaske en zoveel koekskes at als hij wilde…

The end of and era…

Woman power 🙂