Ik ben een vrouw.

Ja ja. Ik weet het. Ik had het kunnen weten. Dat gaat zo niet… Julie zei dat het niet zou gaan. ♡ Setting : Dinsdagavond. Julie en ik. Ikea Gent. Twee volle karren. Eén auto. Ik had een lijstje meegebracht. We hebben ons er nauwgezet aan gehouden. We hebben alles. En zelfs méér. Eerst de achterbank vol. Dan de koffer. De koffer gaat niet dicht. Dat is helemaal niet zo’n punt, vind ik. Dozen erin en kofferdeur er gewoon open, overheen. ps Het is niet dat ik er niet aan gedacht heb. Maar een touwtje had ik niet. Ik wilde … Lees verder Ik ben een vrouw.

En toen brak mijn hart.

Julie heeft deze tekst eerst gelezen. En haar instemming gegeven. * Ik schrijf over haar. Ik moet het opschrijven, hetgeen ik heb meegemaakt, met haar. Want mijn hart is een beetje gebroken. Ik ben een stukje, verloren. Een kleine barst die ik niet had zien aankomen. Een scheurtje, dat volkomen buiten verwachting was. * Ik heb haar tijdens de zomer, de vakantiemaanden, niet of nauwelijks gezien. De wereld was niet groot genoeg. Mijn wereld, was niet groot genoeg, voor haar. Overal heeft ze haar hoofd neergelegd. Samen met Brent, met vriendinnen, met ouders van vriendinnen, zelfs met mijn ouders. Maar … Lees verder En toen brak mijn hart.

Blote voeten.

  Zondagochtend. Ik heb geen benen meer. Geen voeten. Ik heb vier uur geslapen. Ik heb genoten. Bijna zoveel dat het teveel zou kunnen zijn. Maar het was net niet, teveel. Het was op het randje. Het was een feest. Tongstrelend. Oogstrelend. En ik heb mijn hakken gedragen. Ik heb ze vaak mee op reis genomen. En dan gingen ze van de slaapkamer tot de liftdeur. Maar nooit tot in het restaurant. Omdat dat gewoon ik niet was. ❤️ Maar zaterdag heb ik ze gedragen. En van de auto tot aan de feestdeur, heb ik Erik vijf keer gevraagd om … Lees verder Blote voeten.

Een ongeschreven wet.

Een ongeschreven wet. ❤️ Ik heb maandag iets ongehoords gedaan. Een ongeschreven wet verbroken. Iets wat altijd zo geweest is. En eigenlijk altijd zo had moeten blijven. In twijfel getrokken. Ik heb maandag. Frietjes gebakken. Normaal doet Erik dit. Hij doet het al jaren. Op maandag. Verse, eigengebakken frietjes. Met sla. En witloof. En tomaatjes. En pijpajuin. Eenvoud siert. En zo lekker. . Maar Erik moest collectie gaan kiezen. Een beetje zoals ik. Maar dan met tandwielen. En spaken. En ik dacht. Omdat ik mijn laatste vrije maandag had. Dat ik wel eens een frietonderneming op kon zetten. En ik … Lees verder Een ongeschreven wet.

Feeëriek.

Waiting for the weekend. ❤️ Waarlijk. De meest wonderbaarlijke ervaring. Gisteren. Ik werk aan mijn toonbank. Vooraan in de winkel. Iets bruins verschijnt in mijn ooghoek. Aan het portaal. Een hond. Zonder baas? Ik kijk opzij. Komt er niemand aan? Terug naar de hond. Wat bizar. Dit is geen hond. Grote ogen. Niet die van mij. Alhoewel, misschien op dit punt ook wel die van mij. Een ree. Bambi. Een sprookje voor mijn deur. Ik beweeg. Zij schrikt. En loopt verder. Ik ga naar buiten. Wat een wonderbaarlijk zicht. Auto’s stoppen. Fietsers stoppen. Mensen wijzen en lachen. Iedereen is verwonderd. … Lees verder Feeëriek.

féfé.

Wel, ik wilde eerst een hele andere tekst schrijven. Over een namiddag vol exotische schonen in Knokke. Het laatste halfuur is er echter iets helemaal anders aan de orde gekomen. En uiteindelijk is dit dan wel hetgeen waar ik het over wil hebben. Het is volgens mij iets waar elk van ons op één of ander moment wel eens bij stilstaat. Niet te serieus. Zo zitten wij bij de familie Lauwers niet in elkaar. Maar we zijn er wel. Altijd. Voor elkaar. Zo zitten we wel. In elkaar. féfé is geopereerd. Tussen haakjes. féfé is Xavier en hoort eigenlijk Opa … Lees verder féfé.

Een hawaïaan geeft me stress.

De stress wordt groter.  Tot een tijdje geleden was ik in de hemelse veronderstelling dat enkel Janneke en Mieke mijn luttele blogberichten zouden lezen.  De inhoud maakte dus allemaal niet zoveel uit.  Een kleine dagdagelijkse beslommering en ik was vertrokken. Ondertussen hebben mijn dochters me er al redelijk kordaat op gewezen dat ook leerkrachten, medeleerlingen, vrienden, vriendinnen, kortom i e d e r é é n de blog leest.  Tenminste wanneer zij het onderwerp of lijdend voorwerp van het bericht in kwestie zijn.  In mijn persoonlijkheid is hun aanhang danig minder geïnteresseerd.  Ik ben dus vriendelijk verzocht héél goed na … Lees verder Een hawaïaan geeft me stress.