Een hawaïaan geeft me stress.

De stress wordt groter.  Tot een tijdje geleden was ik in de hemelse veronderstelling dat enkel Janneke en Mieke mijn luttele blogberichten zouden lezen.  De inhoud maakte dus allemaal niet zoveel uit.  Een kleine dagdagelijkse beslommering en ik was vertrokken. Ondertussen hebben mijn dochters me er al redelijk kordaat op gewezen dat ook leerkrachten, medeleerlingen, vrienden, vriendinnen, kortom i e d e r é é n de blog leest.  Tenminste wanneer zij het onderwerp of lijdend voorwerp van het bericht in kwestie zijn.  In mijn persoonlijkheid is hun aanhang danig minder geïnteresseerd.  Ik ben dus vriendelijk verzocht héél goed na … Lees verder Een hawaïaan geeft me stress.

One of those nights.

Sommige nachten vraag je je af waarom je eigenlijk de moeite gedaan hebt om je pyjama aan te doen en in bed te gaan liggen… Ik weet niet hoe het met jullie gesteld is, maar ik heb moeite met het verzetten van het uur.  Het zou misschien een beetje met de leeftijd te maken kunnen hebben.  Alleszins wil ik ’s avonds niet in mijn bed, ’s morgens daarentegen heb ik ook geen enkele zin om er weer uit te komen. Ik lag gisteren dus eindelijk onder de pluimen.  Hoor ik aan de andere kant van de gang mijn jongste dochter … Lees verder One of those nights.

Nou mevrouw,… en KOM HIER DAT IK U KUS.

Sommige dagen zijn KK-dagen.  U mag deze letters aanvullen met alles wat u ooit wel eens denkt, maar niet altijd in de mond durft te nemen.  Ik heb een onwaarschijnlijk heerlijke week vakantie achter de rug : deugddoend, genietend, too much of everything.  Helemaal zoals het hoort te zijn. Meteen na mijn terugkeer ben ik echter getracteerd op een behoorlijke dosis sh.t.  Punt andere lijn.  Toegegeven, het ene helemaal mijn toedoen, het andere de katalysator die leidde tot het vorige vermelde. Ik ben een ‘hobbyfotograaf’.  Helemaal niets uitzonderlijks.  Net zoals eenieder ander echter die een hobby beoefent, doe ik het gewoon graag.  Ik kan er mijn … Lees verder Nou mevrouw,… en KOM HIER DAT IK U KUS.

Luie wijvendag!

Ik werk super graag, maar genoeg is genoeg.  En vandaag zondag, 3 januari was zo één van die dagen dat het genoeg was.  De winkel open te moeten doen, na al mijn zondagen in december was er net teveel aan.  De druppel. Moest je het lezen : dankjewel Britta, dankjewel Puk, om van mij weer mens te maken 😉  Anyway, I survived.  En ik vond, tot slot, dat er vanavond NIET gekookt moest worden.  De ene dochter was zoo moe dat ze zelfs geen eten moest hebben.  De andere dochter was uitbesteed en vond haar kost elders. Na alle expensive … Lees verder Luie wijvendag!

This is just me… and Paris.

Eerst en vooral zal het jullie heel erg gelukkig stemmen te horen, dat elk van mijn kledingstukken tot op het moment van vandaag zowel achteraan als vooraan netjes gesloten gebleven is.  Op dat gebied loop ik dus weer compleet in het gelid! Voorts moeten jullie het me echter vergeven, wanneer ik vanaf dit eigenste ogenblik een beetje raaskal, wartaal uitspreek, een steek laat vallen…  Het lijstje zou eindeloos kunnen zijn. Mijn pijp loopt op haar einde 😉  In wezen ben ik een hyper georganiseerd, super gemotiveerd, op het randje van über-perfectionistisch, over-the-top enthousiast en ‘living the life at the fullest’ persoon. … Lees verder This is just me… and Paris.

Een opendeur met gevederde ambities…

Soms zou ik mezelf grenzen moeten stellen.  Vanop een afstand en puur verstandelijk bekeken zou dat inderdaad beter zijn.  Minder uitputtend in elk geval. Ik heb echter een groot hoofd, met veel kronkels 🙂  hetgeen leidt tot een mish-mash aan ideeën.  Kwestie is een beetje structuur in deze warboel te brengen.  Dit laatste gebeurt, tot groot plezier van mijn man, meestal ’s nachts – bij het kantelen van de linker- naar de rechterzij.  En terug… ‘Some birds aren’t meant to be caged, their feathers are just too bright’ zei Red na de ontsnapping van Andy uit de Shawshank gevangenis.  En ik … Lees verder Een opendeur met gevederde ambities…

So cute!

Kleding wordt naar de winkel gebracht, in dozen, aan huis geleverd door een transporteur.  En ik heb in de loop der jaren een super sweet gezelschap opgebouwd.  Ondertussen ben ik er eentje verloren.  Mijn Italiaan.  Of niet echt de mijne, eerder die van Caroline.  Hij zag haar liever 🙂 Ik ben echter niet jaloers, want er is voldoende.  Ik heb mijn tout petit coeur, zo’n super lieve man die elke dinsdag en vrijdag de pakjes van Max Mara levert.  Hij komt speciaal eerst naar mij alvorens hij de andere winkels doet.  Avec lui, j’exerce ma délicieuse conversation française. En dan … Lees verder So cute!