Een hawaïaan geeft me stress.

annickmei2016

De stress wordt groter.  Tot een tijdje geleden was ik in de hemelse veronderstelling dat enkel Janneke en Mieke mijn luttele blogberichten zouden lezen.  De inhoud maakte dus allemaal niet zoveel uit.  Een kleine dagdagelijkse beslommering en ik was vertrokken.

Ondertussen hebben mijn dochters me er al redelijk kordaat op gewezen dat ook leerkrachten, medeleerlingen, vrienden, vriendinnen, kortom i e d e r é é n de blog leest.  Tenminste wanneer zij het onderwerp of lijdend voorwerp van het bericht in kwestie zijn.  In mijn persoonlijkheid is hun aanhang danig minder geïnteresseerd.  Ik ben dus vriendelijk verzocht héél goed na te denken en te censureren alvorens ik mijn inkt laat vloeien.

En dan het moment dat ik op een zonnige zondige zondag op een terras zit en out of the blue een dame tegen mij zegt ‘U moet blijven schrijven.  U heeft werkelijk een heerlijke pen.’ Of die keer dat ik ’s middags net een soepje wil halen en een schitterend lieve onbekende mij een straat verder aanspreekt en zegt ‘O, bent u niet in de winkel?  Ik herken u van uw blog en wilde net een keer langskomen’.

Zo zie je maar.  De wereld is klein en ik begin een beetje op Bette Midler te lijken : krullen, lachen en héél bekend.  Ik mis alleen haar zoetgevooisde stem.

Voorbije zaterdag.  Uitzonderlijk zwoel België.  Turnhout, een zinderende stad.  Sint Antoniusstraat, mijn Coronation Street.  17.00 uur.  Rita, uniek hemelse buurvrouw en ik acteren als volleerde god-wanneer-mogen-we-onze-deur-sluiten muurbloemen, wanneer een klantje met fiets én man én #yeeywateensubliemedochter bij mijn etalage stoppen.

Ik beëindig mijn zalige, maar gezien ik het me zelfs niet meer herinner, hoogstwaarschijnlijk volkomen grandioos zinloze gesprek met Rita en vervoeg Mrs, Mr en Ms X.  Ik wist ergens in mijn, gezien de voorbije dorstige zomeravonden, ondertussen zompige brein dat deze drie heerlijkheden net terug waren van een OMG reis naar Hawaii en ging ervan uit dat zij mijn buitenlandendorfines wel in danige oproering zouden kunnen brengen.  Zoals het op een zomers luie, tegen sluitingstijd aangrenzende zaterdag betaamt, kabbelt het gesprek hartelijk heen en weer.

Tot het moment .  HIJ stelt dé vraag.  Of hij tijdens hun maand afwezigheid veel blogberichten gemist heeft?

Nee toch.  Echt!?!  Ik had het gerucht hier en daar al wel een keer opgevangen.  Her en der een testosterondurver die mijn blog leest.  Ik voel mij natuurlijk vereerd, heavenly honoured, glorieus gevleid.  Maar eerlijk.  Heren.  Ik wilde deze eigenste blog oorspronkelijk schrijven over de nutteloosheid van het poetsen, behalve dan misschien voor het een beetje in shape houden van je bovenarmen, zodat je daar niet van die hangconstructies krijgt en je zodoende op gezaperige leeftijd met je ene hand je andere arm moet vasthouden tijdens het wuiven omdat je anders een onderhangend meezwaaiend windvlak krijgt.  Echt!  Dit kan ik toch niet schrijven, wanneer ik weet dat JULLIE meelezen 😉

En zo krijg ik blogstress.

Like Bing&Ella op fb en instagram en wordt af en toe getracteerd op overheerlijke lectuur.

_________________________________________________________________

HAWAIIAN BLOGSTRESS

Stress is building.  Until a little while ago, I was just adorably innocent.  Thinking that only a few loving girlfriends were reading my blog.  Content was not that big a matter.  A minor daily happening, and off I went.  Writing about nothing really.

Meanwhile my daughters quite strongly suggested I ought to keep in mind that not only their friends, but also teachers, co-students, so really nearly e v e r y b o d y take pleasure in reading my blog.  At least, this is true for the pieces I wrote about them. My own earthly experiences surely are of less interest to their crowd.  Anyway, Julie and Marie requested me strong- and dearly to absolutely and please think twice before spilling my ink.

And then there’s the moment, a sunny, sinny sunday, I was sitting on a terrace, when out of the blue a lady says to me ‘You have to continue writing. You really do have a delicious pen.’ Or the one time I was just going out getting myself a cup of soup.  A gorgeously sublime unknown catches me in the street and proclaims ‘Oh aren’t you in your boutique?  I recognize you from your blog and I was just planning on a visit.’

It is clear.  It really is a small world and it seems that bit by bit I’m beginning to look more like Bette Midler : curls, big smile and totally famous.  It’s just her precious voice that laks me.

Last Saturday.  Exceptionally hot Belgium.  Turnhout, sizzling city.  Sint Antoniusstraat, my Coronation Street.  Five o’ clock.  Rita, heavenly unique neighbour, and I – just playing the part of unimaginably perfect omg-please-when-may-we-close-our-door wallflowers, when a client, with bike, with husband, with #yeeywhatacutegirl take a stop in front of my shop’s window.

I end my lovely, but since I don’t even recall the flow, probably totally meaningless conversation with Rita and accompany Mrs, Mr and Ms X.  Somewhere in my rather spongy brain – due to the previous warm thirsty summerevenings – there was some recollection of these three delights making a trip to Hawaii.  I just presumed they wouldn’t have the faintest problem exciting my travelendorphines.  And, perfectly matching this fine warm spring eve, the conversation carries on heartily.

Until the moment.  He poses thé question. If, during their month of absence, he missed a lot of blogentries?

No.  Really?!?  I heard the rumour.  Here and there a testosterone-daredevil reading my blog.  I obviously do feel honoured, heavenly proud, glorously delighted.  But honestly, Gentlemen.  I originally planned writing this blog about the unbearable uselessness of housekeeping – except maybe for shaping up your upperarm and avoiding getting this hideous hanging skinconstructions, which make you, when at old sluggish age, hold one arm with the other hand while waving, cause otherwise you get an extra under hanging windy bodily part.  Really!  I just can not write about these kind of things when I know YOU guys are reading 😉

And thus, I get blogstress.

Like Bing&Ella on fb and instagram and get regularly treated to these delicious literary masterpieces.

One of those nights.

WP_20160329_008

Sommige nachten vraag je je af waarom je eigenlijk de moeite gedaan hebt om je pyjama aan te doen en in bed te gaan liggen…

Ik weet niet hoe het met jullie gesteld is, maar ik heb moeite met het verzetten van het uur.  Het zou misschien een beetje met de leeftijd te maken kunnen hebben.  Alleszins wil ik ’s avonds niet in mijn bed, ’s morgens daarentegen heb ik ook geen enkele zin om er weer uit te komen.

Ik lag gisteren dus eindelijk onder de pluimen.  Hoor ik aan de andere kant van de gang mijn jongste dochter hoesten.  Ik weet het wel : het is lastiger voor haar dan voor mij.  Maar toch, na een halfuur naar haar monotone concert geluisterd te hebben, besluit ik dat het tijd is voor de klassieke truuk, de hoestfles.

Vies, maar hopelijk effectief.  Niet dus.  Ik houd mij nog een twintigtal minuten in en ga dan resoluut voor de grote herschikking.  Ik steek drie kussens achter haar rug en deel haar mee dat ze beter lichtjes rechtopzittend slaapt.  Ze vraagt me of ik dat nu werkelijk serieus meen.  Ja hoor.  Echt.  Ik wil rust.

O wonder.  Het wordt stil aan het eind van de gang.  Ik weet niet of ze slaapt.  Ze hoest in elk geval niet meer.  Zalig.  Ik draai mij om.

Erik is verkouden.  Niet doodziek, gewoon zo’n lekkere kopvalling.  Niet te geloven!  Hij meent de ontstane stilte in te moeten vullen.  Hij snurkt.  Zacht maar volhardend.  Alweer wacht ik af.  Normaal draai ik hem om (tenminste, ik por tot hij zich geroepen voelt om van mijn irritante vinger weg te rollen).  Deze keer heeft het echter geen zin.  Hij ‘ademt zwaar’ langs alle kanten. 01.30 uur.  Nieuwe tijd.  Nog vier en een half uur te gaan.

Ik trek mijn kant van het deken over mijn hoofd en leg mijn hand er bovenop.  Ja!  Bijna weg.  Ik denk dat ik echt even in slaap gevallen ben.  Er zit iets extra’s op mijn hoofd.  Het beweegt en ronkt.  Niet snurken.  Mijn hemel, wie heeft er nu in godsnaam Bietel (poes) binnen gelaten?  Waarschijnlijk was ze bij één van de meisjes in slaap gevallen.  Op een gegeven moment wordt ze dan wakker en wil ze naar buiten.  Bijgevolg, meisjes deur open, Bietel op de gang, meisjes deur dicht, Bietel door de gang, Bietel kijkt naar mij, Bietel boven op mijn hoofd, ik wakker, ik uit bed, ik met Bietel naar beneden, Bietel in de wasplaats en deur naar de keuken DICHT.  Ik weer naar bed. 02.30 uur.

02.45 uur.  Pepsi (poes).  Ik vraag me zelfs niet meer af vanwaar hij nu weer komt.  Verstand op nul.  Uit bed.  Pepsi in de wasplaats.  Weer in bed.

03.10 uur.  SPEELTIJD.  Bietel heeft een speelkameraadje bij.  In onze slaapkamer.  Ik heb niemand om boos op te worden.  Waarschijnlijk heb ik zelf de deur naar de wasplaats niet goed gesloten en is ze er in geslaagd ze weer open te duwen.  Ze komt me trots haar nieuwe vriendje presenteren.  Jerry, de muis.  Alvorens mijn ogen goed en wel registreren waar ik eigenlijk naar kijk, is de kop er af.  Echt waar.  03.11 en 7 seconden en ik moet een massacre opruimen.  Ik grabbel poes beet, ga naar beneden, zet haar in de wasplaats, doe de deur dicht en schuif een keukenstoel tegen de deur.  Alles DICHT.  TOE.

03.19 uur.  Weer in bed.  Nog twee uur en eenenveertig minuten te gaan.  Erik snurkt.  Echt.  Niet om te lachen.

En toch val ik in slaap.  Misschien zit de vermoeidheid er voor iets tussen.

06.00 uur.  De wekker.  In godsnaam, wie heeft het ooit in zijn hoofd gehaald het uur te verzetten?  Eergisteren zou het nu nog maar 05.00 uur geweest zijn en had ik nog een luxueus uur te gaan.  Ik kruip uit bed.  Alweer.  Ik kleed me aan.  Ik ben in de winkel.  Lieve hemel, wat ziet de mat er zacht en verleidelijk uit.

Ik heb last van het zomeruur.  Het zal de leeftijd wel zijn…

Like Bing&Ella op fb en instagram en wordt af en toe getracteerd op overheerlijke lectuur.

Nou mevrouw,… en KOM HIER DAT IK U KUS.

DSCF8164

Sommige dagen zijn KK-dagen.  U mag deze letters aanvullen met alles wat u ooit wel eens denkt, maar niet altijd in de mond durft te nemen.  Ik heb een onwaarschijnlijk heerlijke week vakantie achter de rug : deugddoend, genietend, too much of everything.  Helemaal zoals het hoort te zijn.

Meteen na mijn terugkeer ben ik echter getracteerd op een behoorlijke dosis sh.t.  Punt andere lijn.  Toegegeven, het ene helemaal mijn toedoen, het andere de katalysator die leidde tot het vorige vermelde.

Ik ben een ‘hobbyfotograaf’.  Helemaal niets uitzonderlijks.  Net zoals eenieder ander echter die een hobby beoefent, doe ik het gewoon graag.  Ik kan er mijn ei in kwijt.  En héél af en toe zit er ook eentje tussen waar ik stilletjes ook wel een keertje trots op wil zijn.  Ik ben echter géén computerwizzard.  Ik probeer mijn weg te vinden in het kluwen van externe harddrives, dropboxen, lightroombibliotheken enzooovoort.

Ik laad vol enthousiasme zaterdagavond na thuiskomt mijn verse foto’s op.  Zondagnamiddag.  Nog de laatste halve dag voor mezelf!  Ik nestel me, wentel me, koester me en ben helemaal klaar voor een paar uurtjes genietend fotomateriaal.

LAP! Nul, noppes, nada.  Het bestand wordt niet herkend.  Vertrouw me, ik heb geprobeerd, gewrongen, gegromd in een beleefde vorm, in een wanhopige vorm, in een stil onderdrukte kreet. Stilaan wordt ook de grootte van de ramp duidelijk : niet alleen de laatste reis, maar ALLE FOTO’s sinds 2003 zijn naar de HAAIEN, MAAN of eender welke andere bestemming zij op het oog hadden.

Ik maak een lang verhaal even kort, want dit tussenstuk kunnen jullie best missen.  De computer is nu bij de digitale chirurg. Die op het moment van dit schrijven al heeft laten weten dat hij, ofschoon alle nodige mond- op mondbeademing te hebben toegepast, geen nieuwe onbevlekte foto-ontvangenis heeft kunnen bewerkstelligen.

Wat is nu de clou van het verhaal? Met mijn hoofd vol gecorrumpeerde foto’s en dus geen plaats meer voor eender welke andere gedachte, stap ik vanochtend in mijn auto.  Onderweg merk ik dat ik mijn gsm thuis gelaten heb.  Ik rijd toch maar door naar de winkel.  Er bestaat in dit digitale tijdperk nog steeds een vaste lijn.  Wat zou er mis kunnen gaan?!?

Rond een uur of drie belt mijn man.  Hoe het op de bank is gegaan? IK : DE BANK?!?  Neem het van mij aan.  Jullie willen niet horen wat ik tegen hem gezegd heb.  Het ventje kon er natuurlijk ook niet aan doen dat hij mijn frank loeihard liet vallen dat ik een super belangrijke afspraak op de bank vergeten was, omdat mijn hoofd vol FOTO’s zat en mijn GSM met mijn agenda thuis lag.  Hij hing echter op dat moment wel aan de ontvangende kant van de lijn!

Met weglating van nog een paar minuscule extra KK-details, vormde dit alles toch wel de lading van mijn recente festieve dagen.  Was ik bovendien ook nog vergeten een brood te kopen vanmiddag (geen wonder want dat zou in principe gebeurd moeten zijn voor of na de BANK-afspraak!).  Moest ik dus ook nog langs de kleine Carrefour op de Merodelei.

Ik sta aan de kassa.  En hou nu even je hart vast.  Het bediendend meisje :

Nou mevrouw, wat heeft u een leuke bril op.  Hij staat u beeldig.  Past ook supermooi bij uw gezicht en uw haar.  Meestal zie je allemaal dezelfde brillen, maar die van u is echt apart.

Echt waar!  Mijn god, KOM HIER DAT IK U KUS X

 

Luie wijvendag!

03012015

Ik werk super graag, maar genoeg is genoeg.  En vandaag zondag, 3 januari was zo één van die dagen dat het genoeg was.  De winkel open te moeten doen, na al mijn zondagen in december was er net teveel aan.  De druppel.

Moest je het lezen : dankjewel Britta, dankjewel Puk, om van mij weer mens te maken 😉  Anyway, I survived.  En ik vond, tot slot, dat er vanavond NIET gekookt moest worden.  De ene dochter was zoo moe dat ze zelfs geen eten moest hebben.  De andere dochter was uitbesteed en vond haar kost elders.

Na alle expensive feestdagen vonden mijn ventje en ik dat simpel en overheerlijk en budgettair wel aan de orde was.  Wij kaapten dus één van de laatste tafeltjes weg bij Il Gusto.  Delicioso.  Dit gebeurde nadat ik één van de onderste laden uit mijn vriesvak gemolesteerd had en nadat ik de onvoorstelbaar geweldige champagnekurk van Le Creuset naar de knoppen geholpen had.  Ik had dus werkelijk time-out nodig.

Erik besloot een sprankelende prosecco my way te sturen.  Kwestie van de scherpe kantjes er een beetje af te halen.  Misschien vreesde hij ook wel een beetje voor de richting die mijn messen en vorken uit zouden gaan.  In elk geval, softness werd mijn aureool 😉

We dineerden kort en bondig.  Uitgebreid was niet aan mij besteed.  Zoover reikte mijn energetische kracht niet meer.  Het gordijn bewoog telkens heen en weer en meer koppels vonden hun weg naar binnen.  Ik was verbaasd over het feit dat veel mensen na alle copieuse banketten van de laatste dagen toch nog hun genoegen op restaurant kwamen beproeven.

Mijn ventje zei : “Het is echt niet wonderbaarlijk.  Het is gewoon luie wijven dag.  Zij hebben er allemaal meer dan genoeg van om 37 monden te voeden en willen nu gewoon zelf de lepel aangereikt worden.

Lui wijf of niet.  Ik heb genoten!

This is just me… and Paris.

Paris juli 2015

Eerst en vooral zal het jullie heel erg gelukkig stemmen te horen, dat elk van mijn kledingstukken tot op het moment van vandaag zowel achteraan als vooraan netjes gesloten gebleven is.  Op dat gebied loop ik dus weer compleet in het gelid!

Voorts moeten jullie het me echter vergeven, wanneer ik vanaf dit eigenste ogenblik een beetje raaskal, wartaal uitspreek, een steek laat vallen…  Het lijstje zou eindeloos kunnen zijn.

Mijn pijp loopt op haar einde 😉  In wezen ben ik een hyper georganiseerd, super gemotiveerd, op het randje van über-perfectionistisch, over-the-top enthousiast en ‘living the life at the fullest’ persoon.

Een trip naar Parijs for business and pleasure met mij is dan ook the max, grandioos, maar tevens dooddoenerij.  6 en 7 juli : werkelijk één van de meest machtige bezoeken dat we al aan the city of light hebben gebracht.  Heel heftig ook.  Niet in het minst dankzij het goddelijke uur waarop we de eerste ochtend onze tgv hebben mogen halen.

Ik ga jullie niet vervelen met verhalen over noeste arbeid.  Ik wil jullie echter wel hierbij een unieke tip meegeven : Le Carreau du Temple.  Zoek ‘m op lieve dames.  Il vaut la peine.  Een onwaarschijnlijk schitterend gebouw.  Slechts vanaf deze week open voor publiek.  Uniek en in een waarlijk unieke buurt gelegen.  On y se trouve parmi les siens : parfumeur, créateur, art, du vin et du pain…

Je vous souhaite des vacances magnifiques : thuis of buiten ’s lands grenzen.  Geniet van elk moment!

Een opendeur met gevederde ambities…

BeFunky Collage 08042015

Soms zou ik mezelf grenzen moeten stellen.  Vanop een afstand en puur verstandelijk bekeken zou dat inderdaad beter zijn.  Minder uitputtend in elk geval.

Ik heb echter een groot hoofd, met veel kronkels 🙂  hetgeen leidt tot een mish-mash aan ideeën.  Kwestie is een beetje structuur in deze warboel te brengen.  Dit laatste gebeurt, tot groot plezier van mijn man, meestal ’s nachts – bij het kantelen van de linker- naar de rechterzij.  En terug…

‘Some birds aren’t meant to be caged, their feathers are just too bright’ zei Red na de ontsnapping van Andy uit de Shawshank gevangenis.  En ik giet al mijn ideeën in één concept.  Waarom kiezen wanneer je met een beetje gevleugelde ambitie voor alles kan gaan?!?

Met heel veel enthousiasme nodigt Bing & Ella u uit op haar summer-opendeur op zaterdag 11 april!  Vanaf 12 u zorgt Inez Sauvillers van Schoonheidsinstituut Versau voor een gratis maquillage en gelaatsadvies.  En vanaf 10 u ’s morgens zetten we de deur naar de 1ste verdieping open voor een grandioze stockverkoop van de voorgaande zomercollecties.  Put on your wings and be part of this event!

So cute!

pink cheeks

Kleding wordt naar de winkel gebracht, in dozen, aan huis geleverd door een transporteur.  En ik heb in de loop der jaren een super sweet gezelschap opgebouwd.  Ondertussen ben ik er eentje verloren.  Mijn Italiaan.  Of niet echt de mijne, eerder die van Caroline.  Hij zag haar liever 🙂

Ik ben echter niet jaloers, want er is voldoende.  Ik heb mijn tout petit coeur, zo’n super lieve man die elke dinsdag en vrijdag de pakjes van Max Mara levert.  Hij komt speciaal eerst naar mij alvorens hij de andere winkels doet.  Avec lui, j’exerce ma délicieuse conversation française.

En dan is er UPS…  Deze moeten jullie in gedachten houden de volgende keer jullie een stukje passen 🙂  Hij is deze week drie keer geweest!  Met telkens super kleine doosjes.  Vandaag zei ik hem : volgens mij steek jij de levering van maandag in drie doosjes zodat je vaker langs kan komen.   En hij zei : ik krijg helemaal blozende wangen.

Wanneer ik 16 zou zijn, zou ik nu zonder twijfel ‘so cute’ als uitdrukking gebruiken.  Wanneer jullie de volgende keer een stukje passen, denk dan even aan mijn mannen.  Zij zouden goedkeurend en bewonderend knikken wanneer ze jullie voor de spiegel zouden zien staan 🙂