Lazy sundays.

Ik heb een zondag gehad als dertien in een dozijn en tegelijkertijd even uniek. Erik zit een ganse dag met makkers onder water. Hij duikt in een steengroeve in de Ardennen en kust mij ‘s morgens ‘tot ’s avonds’. Ik sta seconden later op. Ik wil de dag niet verloren laten gaan. De blauwe lucht smacht mij tegemoet. Ik zet Marie uit bed, met zachte aandrang. Julie is niet thuis. Zij ontsnapt aan mijn ‘ik voel de lente tintelen en moet absoluut van elk moment genieten – verlangen’.

Ik ben ondertussen aangekleed en gewassen. Een kattenwasje. Mijn haar in een simpele staart (waarbij minstens de helft links en recht uitpiekt, omdat het te kort is om netjes door de klem bedwongen te worden), een knielang ruiten hemd van Paul Smith over mijn lijf, lekker los, en korte botinnen die vuil mogen worden in stal en velden, want zo plan ik mijn dag te starten. Eerst richting Geel. Spartacus, ons paard, mag vandaag uit zijn verband. 👍🏻🐎 (Paardenliefhebbers : ik heb een heus echte fb-pagina @spartacusonspaard.) Vervolgens drop ik Marie in Schilde voor de wedstrijd op stal Brabo. Zij supportert voor onze geweldige dames en paarden!

Ik haast mij terug naar Turnhout voor rasecht mama-werk : boodschappen in de Delhaize. Ik doe een spurt door de rekken net voor sluitingstijd. Op de één of andere manier slaag ik erin mijn gsm te koppelen aan de box van de meisjes en loeihard muziek te spelen en zingen, dansen en koken te combineren. Ik ben alleen thuis! Groentesoep met kerrie en kip en kalfsfricassee staan op het programma. Zalig om tijdens de week tevoorschijn te toveren, om later van te genieten zonder uren in de keuken te moeten staan. Terwijl de fricassee nog staat te pruttelen trek ik opnieuw ‘veldbotinnen’ aan en breng een wortelbezoek aan Chili, ons paard dat op een wei vijfhonderd meter van ons huis van zijn pensioen staat te genieten. Zijn weidemakkers schrokken mee van mijn gulheid.

Ping. ‘Kom je mij halen?’ Julie. Ping. ‘Kom je mij halen?’ Marie. Het leven van een mama. Ik laat het paard voor wat het is. De wortels zijn op, dus zijn interesse is vliedend. Ik fiets naar huis, kruip in de auto. Pik dame één en dame twee op. 15.30u, weer thuis en ik besluit dat ik absoluut een terras verdiend heb. Ik stuur een paar berichten de wereld in ‘Wie zit waar op een terras?’ en beslis dat ik de eerste ‘antwoorder’ met mijn gezelschap zal verblijden. Ons Ann is snel! Ik was hun ganse gezelschap trouwens al wandelend op mijn taxiparcours tegengekomen. Ik vermoedde dus wel dat zij ergens zalig een terras zouden bevolken.

Dankjewel nichtje voor een welkome ontvangst, voor een heerlijke tuinterrasbabbel, voor een super gezellige familie, voor een zalig glas rosé, hoort erbij op een dag als deze. 🍷😍 Ik ben netjes op tijd thuis en tover eten op tafel. Voor de helft van een gezelschap, want Julie is nog op stap, moet absoluut met dit soort weer, en Erik is nog niet thuis van zijn duikescapade. Marie en ik beëindigen de zondagmiddag met ons twee. Ik land in de zetel en schrijf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.