New York – Miami 9 – Het einde.

Dag twee en verder, survival in Miami. Is het het contrast met The Keys dat Miami zo anders maakt? Het feit dat we terug in een stad zitten, na van het Caribische laid back leven te hebben mogen proeven? Men zegt ‘Een olifant in een porseleinkast.’ Wij voelen ons porselein temidden van een kudde olifanten.

We doen iets wat we nog nooit gedaan hebben – wij zijn Lonely travelers in se. We schrijven ons in voor een echte toeristische boottocht, Miami Skyline and Millionaire’s Row. Ik heb adem nodig, ik krijg geen zicht op Miami. Ik vind geen draai, geen zuurstof. Het is drukkend, plakkerig, heet, als een vochtige, warme dweil om je lijf. Gedurende anderhalf uur vergapen we ons aan leegstaande mastodonten, in allerhande geïmporteerde stijlen, Toscaans, Romeins, burlesk, grotesk. Hun tuinen, zwembad en inkijk richting water, richting ons, gapende sardienen in een boot.

Elkeen zonder een levende ziel, eigendom van bovenaardse supersterren als Beckham, Shakira, Al Pacino, de nieuwe vriend én de ex-vriend/man van J Lo. Deze twee laatsten hebben een optrekje naast elkaar, buren dus, handig voor het verhuizen van haar koffers, zou ze zich bedenken. Talrijke andere groten der aarde passeren de revue. Dokter Viagra het statigst van al, zijn dertig uit Afrika geïmporteerde palmbomen trots erect. Zijn patrimonium overtroeft de rest, zoals zijn product hoort te doen. Kleine pilletjes maken grote wonderen. Miami’s skyline passeert hoog, blinkend in de zon, reflecterend in het water, luchtig, opener dan New York, witter, meer zuiders. De boottocht doet ons goed, simpel, het hoofd leeg. We laten Miami over ons heen golven.

We dobberen opnieuw, uren aan een stuk, in het blauwe water van ons zwembad, omringd door families met kleine en grote kinderen, door koppels vrienden, rustig feestend met hun blauwe (voor de meeste meisjes) en rode (voor de meeste jongens) flesje Bud in de hand, en door de in ons hotel weinig talrijk doch prominent aanwezige partygangers met hun eeuwige shot tequila of ander geestverruimend alcohol, met hun exuberante gestes en dito parlée ‘Yo bitches’. Wij integreren, alles went. We trekken baantjes bij het ochtendgloren of bij het vallen van de avond, wanneer de bar nog niet open of reeds gesloten is. Alle tijd ertussen in, hangen we in troep in het zwembad, we maken deel uit van het door het water rimpelende geheel.

We vinden het Miami Design District, een verzameling van mode, kunst, architectuur, interieur en gastronomie. Wijken die ik haast kapot fotografeer. Ik zet de meisjes op honderd locaties, zij worden gek van mij. We vinden het meest heerlijke restaurant, net om de hoek, The Local House. We voelen ons in de Caraïben. Om het circus niet af te leren, ‘dineren’ we in Big Pink, een volwaardig Amerikaans bastion : binnen, een groot vierkant gevuld met al even vierkante tafels, massa’s volk en veel lawaai. Iedereen aan de slag met hamburgers (lekkere!), pizza (lekkere!) en honderd mogelijke combinaties van beiden al dan niet vergezeld van pannenkoeken, waffles, eieren of frieten on the side én de meest fantastisch lekkere huisgemaakte guacamole. Wij eten buiten. We eten een avond pizza, uit dozen, bij zonsondergang op het strand. Marie ziet een dolfijn en nog één. Ze zwemmen op twintig meter voorbij haar. Haar gezicht is één en al zon. We geven onze tweede pizza – We hebben een volledige over. Amerikaanse maatstaven zijn net iets groter dan de onze. – aan de jongens en meisjes naast ons. Ow, thank you so much!

We hebben het privilege getuige te mogen zijn van onvergetelijke taferelen. Vriendinnen rollen de bruid in spe tot aan het water. Ze kan niet meer rechtstaan, combinatie van een behoorlijk overgewicht en net dat laatste shot teveel. Haar best maids zitten plichtsgetrouw uren naast haar, haar af en toe weer recht tillend uit het water wanneer ze scheef zakt, tot ze zelf weer het ene wankelende been voor het andere zet. Stukken van het strand vertonen een sleepspoor, wanneer haar gewicht haar te machtig wordt en haar vriendinnen haar een stuk vooruit trekken, armen onder oksels, haar voeten krachteloos in het zand. Zij vertrekken ruim een uur voor ons. Wij komen ze nog tegen, wanneer we het strand verlaten. Veel succes meisjes.

Vergis je niet, je kan Miami ook anders beleven. Het midden en noorden van Miami Beach is één lange strook oogverblindend wit zand, het meest lichtblauwe zeewater ooit, pure rust en eenzaamheid. Luxe enclaves, familie- en boutiqueresorts en de prachtigste appartementsgebouwen wisselen elkaar af. Geen olifanten hier. Migranten geven Miami haar Zuid-Amerikaanse karakter, haar latino joie de vivre, haar Spaanse roots. Met geld zwaaiende en met goud en Gucci behangen partygangers uit het noorden maken er een met decadente luxe overgoten kermis van.

Betreed je hun contreien, doe het vooral met humor. Lach, want die hebben ze allemaal bij, en een onvoorstelbaar goed humeur, uitgeschreeuwd en tentoongesteld voor Jan en alleman, zonder enige schroom. Wij houden onze laatste dagen vakantie in Miami, een standaard Vlaams gezin in een op hol geslagen kippenhok, we veroveren onze stok.

Every different nation, Spanish, Hatian, Indian, Jamaican, Black, White, Cuban, and Asian. I only came for two days of playing. But every time I come I always wind up stayin’. This the type of town I could spend a few days in. Miami the city that keeps the roof blazin’. Party in the city where the heat is on. All night, on the beach till the break of dawn. “Welcome to Miami”. “Bienvenidos a Miami”.

ps Ik ben weer thuis en vanaf vandaag op mijn vertrouwde stek! Welcome to Bing&Ella.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.