New York – Miami 8 – Decadent.

Decadent, balancerend op de rand van degoutant, theatraal, deze adjectieven benaderen vrij nauwkeurig mijn eerste indruk van Miami South Beach. Wij zijn in een circus terecht gekomen, waarin een tentoonstelling van veel huid en vormen in minuscule kledingstukken de norm is. Ferrari, Lamborghini, Maserati, een mat zwarte Rolls Royce, Bentley, een gouden Hummer staan langs de straatkant achter gelaten terwijl hun bestuurders en passagiers hun lijven en verdere aardse bezittingen zonder schroom en luidkeels op het strand, in de Art Deco café’s tentoonstellen.

Muziek schalt uit boxen, door elkaar, boven elkaar, stemmen roepen tegen elkaar, boven elkaar. Wij zijn in een kluwen van Harlem, Rio de Janeiro en Cuba terecht gekomen. Latijns Amerika overgoten met drank, rap, beats, disco-outfits en klatergoud. Eerlijk? Ik vraag me af wat onze plaats is in dit zweterige, zwoele geheel. Ik heb een wit kanten kleed aan, Marie een jeansrok met bloemen en een witte t-shirt met roze letters ‘Urban Summer, Julie een wit kleedje met margrieten op geborduurd, een short eronder omdat het anders wat kort is om op straat te lopen, Erik een blauwe short en licht roze hemd. Wij lijken wel van een andere planeet, oeverloos verdwaald, eindeloos misplaatst. Welke kronkel in mijn hersenen heeft gedacht dat een paar dagen Miami de perfecte afsluiter zou zijn na de Keys?!?

Ik kom ogen te kort. Mijn verstand tracht ergens begrip en houvast te vinden. We moeten lachen om het surreële van het hele gebeuren. Ik voel me voor de eerste keer in mijn ganse leven blank, niet omwille van mijn huidskleur, maar omdat wij ‘anders’ zijn, minder open, minder luid, minder té, meer gewoon, minder dit. Ik vraag me ook oprecht af of we deze keer de juiste knop zullen vinden om ons programma op Miami golflengte af te stemmen. Lost Frequencies. Ik zie aan mijn man en kinderen dat zij hetzelfde denken, maar mij te graag zien om het me te zeggen.

We wandelen twee blokken naar ons hotel en trekken ons boven op het dak terug in de stille blauwe oase van het zwembad. Geen geluid onder water.

ps Ik schrijf dit bericht in het vliegtuig naar huis. Zoals in The Keys mijn hoofd te leeg was om te schrijven, was in Miami mijn hoofd te vol.

ps Wegens een tropische storm zijn we met twee uur vertraging vertrokken uit Miami. We zijn ondertussen geland in Lissabon, maar hebben ruim onze aansluiting richting Brussel gemist. Ik heb geen idee wanneer we een volgende vlucht zullen hebben.

ps New York – Miami 9 – The great switch volgt wanneer we ooit op een vlucht richting België raken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.