New York 2 – Blisters.

Ik moet me eerst even verontschuldigen voor het geval ik wat warrig klink. Het zou misschien net dat laatste glas geweest kunnen zijn dat we hoog in de lucht genuttigd hebben. Het kan echter ook het tijdsverschil zijn, wat een invloed heeft op mijn accuraat schrijfvermogen.

Woensdagochtend. 05.09u en ik ben klaarwakker. 06.10u en ik hoor de rest van mijn gezelschap heen en weer draaien in hun bed. 06.30u en de eerste staat onder de douche. Dit is geen vakantie. Dit is een ochtendmarathon. Wij begeven ons samen met de forenzen – we staan lekker relaxed rechts met ons vieren, terwijl zich een ernstig geklede rij links gevormd heeft, maar ze zijn zo vriendelijk/beleefd genoeg om ons ertussen te laten. Kan natuurlijk ook liggen aan de vaag herkenbare zwart geel rode strepen die ik nog steeds, zelfs na het douchen, meedraag op mijn hand. – naar de andere kant van de Hudson. Wat een zicht. New York ligt in alle glorie aan onze voeten.

9/11 Memorial. Ik word heel stil. Ik krijg kippenvel op mijn armen. Zelden heeft een monument zo eenvoudig uitgebeeld wat ooit de verscheurende realiteit geweest is. Met het in de vierkante diepte verdwijnende water, zie je de torens voor je ogen in elkaar zakken. Het is onze eerste stop in New York, om minder dan 09.00u ’s ochtends. We zijn weinig talrijk en vol stil respect.

We lopen even alvorens we weer echt een doel vinden. Ik heb een Momo route, maar ineens lijkt ze minder belangrijk. Ik kies voor een massieve bestemming, een brug tussen culturen. We wandelen tot aan en over Brooklyn Bridge en doen ons best niet van het voetpad gereden te worden door verwoed bellende fietsers, racefietsers die uit beide richtingen komen en zonder enige twijfel de baas boven de voetganger zijn. De overkant, de eerste zweetparels sluipen tevoorschijn ter hoogte van onze slapen. Het is heet in New York.

We duiken de metro in, richting Lower East Side. Denken we. Het duurt een paar haltes alvorens we door hebben dat we de verkeerde kant uitgaan. Lang leve Julie. We vloeken op de metro, het is zo warm dat je de hitte in je lijf voelt kruipen, van je lijf voelt druipen. We hebben honger en dorst en we zijn verkeerd gereden. We verlangen naar de duidelijkheid van de Parijse metro, niet naar de Fransen echter, want #wearebelgium, ALTIJD.

Dudley’s, Orchard Street 85. Onze redding. Bier en wijn en water en home made lemonades en werkelijk schitterende, niet gesofisticeerd, maar gewoon perfect smakende gerechten. Ze zetten ons vieren aan de toog want dat zijn de enige vrije plaatsen. We krijgen een Amerikaans vriendelijke eersteklas bediening. Mijn camera wordt zelfs achter de toog opgeborgen zodat er genoeg plaats overblijft voor het etaleren van alle aards genot. De frieten zijn op de één of andere manier onwaarschijnlijk krokant. De sauvignon smaakt beter dan ooit. We komen op krachten.

Na het eten dwalen we wat, zonder exacte bestemming. Soho, Nolita. Tot we besluiten de Staten Island Ferry te nemen. Meer uit gemakzucht : een halfuur heen, een halfuur terug, bootje varen zonder de ene voet voor de andere te hoeven zetten. Op de terugweg maken we de voorsteven/achtersteven, geen idee wat wat is want die boot vaart zowel met zijn achterkant als met zijn voorkant naar voor, tot de onze. Onze haren blazen alle kanten uit in de wind. Lady Liberty groet ons : Welcome in New York.

Ik heb blaren op mijn voeten. We hebben geen kam noch borstel bij. Vergeten in België. We hebben niet meer de moed om op zoek te gaan. We douchen en spoelen een dag New York van ons lijf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.