Life in full color.

Waar verzin je de verhalen? zegt Marcel. Hij zit tegenover mij aan tafel tijdens de pauze van de fotoles. Hij leest mijn blog. Ik verzin ze niet, ‘mijn verhalen’. Ze zijn uit het leven gegrepen en in woorden als een tekening uitgeschreven. Het zijn momenten die een fractie van een seconde duren, een flits in mijn ooghoek beslaan, een zebrapad dat mijn weg kruist. Het is non-fictie, waar gebeurd. Ik schrijf geen roman. Ik schrijf afleveringen uit een serie, waarin je je de personages eigen maakt en een lijn ontwaart. Het is Life in full color.

Episode x – Invasie van de mieren (as in Invasion of the Body Snatchers). Ik kom thuis om 22u, na de fotoles. Ik neem een houten broodplank en beleg ze met dubbel donker brood, kaas en tomaten. Ik weet het : zo laat ’s avonds moet ik zo zwaar niet meer eten – het is gewoon lekker, tout court. Mijn plank en ik installeren ons in de zetel, klaar voor nog een halfuurtje, geen verstand vereisende, series kijken. Mijn eerste hap en mijn gsm die rinkelt, eisen tegelijkertijd mijn aandacht op. Julie, op kot in Gent. Ik kan het niet anders uitdrukken dan onwaarschijnlijk, ultiem en machteloos in paniek, traumatisch naar adem snakkend en biggelende, onophoudelijke tranen. Facetime, dus werkelijk visueel. Mijn hart staat stil. Mama, er zit een mier in mijn kamer, een levende.

Ik schets even een kader, alvorens jullie denken dat ons gezin werkelijk één groot bizar fenomeen is : Ze is vanochtend in een donker kot wakker geworden door de wekker. Ze gaat op haar blote voeten richting lichtknop. Heeft het gevoel dat er iets is dat anders aanvoelt dan normaal. Zet de lichtschakelaar aan. En ziet dat haar voeten een nudekleurige vlek uitmaken tenmidden van krioelend zwart. Ze staat OP, tussen, tenmidden van MIEREN. Terwijl zij sliep, en laat ik voor alle detaillerende duidelijkheid toch even melden dat Julie’s kot een plaatje van properheid is, heeft er een grote mieren-volksverhuizing plaats gevonden. Ze heeft dus de rest van de dag, tijdens de lessen door, zich met weinig anders bezig gehouden dan het elimineren, uitroeien, vermoorden zonder weerga, van deze avontuurlijke familie.

Recapitulatie : 22u, facetime, Mama, er zit een mier in mijn kamer, een levende. Ik leg het haar uit, dat het een verdwaalde mier geweest moet zijn, een achterblijver, niet de voorloper van een nieuwe kolonne. Ze weet het, haar verstand weet het, elke cel in haar hersenen ziet er de logica van in, maar wanneer ze haar ogen sluit, voelt ze een bewegende en krioelende massa over haar lichaam en in haar bed kruipen. Ze is panisch, er helemaal over. En ik snap het echt wel, het is zoiets als een mini miertrauma. Ze neemt mij, in de gsm op facetime, mee naar elke hoek van de kamer, inspecterend, op jacht, in tranen. Ze neemt mij mee naar bed, met alle lichten aan. Ik zie haar ogen heen en weer gaan, speurend. Tot 01.00u of half twee. Ik ben de tijd kwijt geraakt. Niet de tel, we hebben nog exact vier levende mieren geteld, vier avonturiers, vier achterblijvers, vier verdwaalde zielen. Uiteindelijk zijn we in slaap gevallen. Doodmoe.

Dus Marcel, zo ontstaan verhalen, geen grootse toestanden, geen schitterende locaties, geen beroemde personages, gewoon Life in full color. En mieren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s