Ik ben een vrouw.

dscf7647_resize

Ja ja. Ik weet het. Ik had het kunnen weten. Dat gaat zo niet… Julie zei dat het niet zou gaan.

Setting : Dinsdagavond. Julie en ik. Ikea Gent. Twee volle karren. Eén auto. Ik had een lijstje meegebracht. We hebben ons er nauwgezet aan gehouden. We hebben alles. En zelfs méér. Eerst de achterbank vol. Dan de koffer. De koffer gaat niet dicht. Dat is helemaal niet zo’n punt, vind ik. Dozen erin en kofferdeur er gewoon open, overheen. ps Het is niet dat ik er niet aan gedacht heb. Maar een touwtje had ik niet. Ik wilde eerst het kabeltje van mijn iPhone gebruiken. Dat mocht niet van Julie. Toch te kort. * Ik rijd wel wat trager. Vind ik een prima idee. We rijden uit de overdekte parking. Bijna. Rijden we er uit. We nemen een kleine verkeersremmer. Hop-sa. En de koffer gaat open. ps Ik weet het. Wat had ik dan gedacht?!? En nee, de dozen schuiven er niet uit. * Ik rijd. Nu héél traag. Met open koffer de bocht om. ‘Mama, we moeten nu echt STOPPEN.’ Gelukkig. De god van de verhuis hoort mijn stille roep. Na de bocht is aan de zijkant een kleine ruimte. Ik gooi mijn vehikel in de berm. En ik weet het! Elke man die ons vanaf dat ogenblik tot twintig minuten later voorbij gereden is, heeft het alleroudste cliché ter wereld door zijn hoofd horen dreunen. Ik weet het. Ik ben een vrouw. Julie ook, maar zij heeft gezegd dat het NIET zou lukken. * Het beeld wordt dan een beetje als volgt : koffer van de auto open – vier deuren open – alle Ikea spullen rondom de auto op de grond verspreid – twee vrouwen in de koffer van de auto. Julie heeft een jeans aan. Ik een kleedje. Wij proberen uit te vinden hoe we die zetels plat kunnen leggen. Hoe we de hoofdsteunen kunnen demonteren. Ik heb dit nog nooit gedaan. Ik heb al vaak spullen versleurd. Maar met de camionette. Da’s makkelijker. Komt geen verbouwing aan te pas. * We verbouwen de auto. We slagen er echt in om alles plat te leggen en een ware zee van ruimte te creëren. Ik weet het. Ik had dit meteen moeten doen. Maar ik heb het dus niet gedaan. Ik ben een vrouw. En we stapelen : een mat, een soort ladekast in allerlei stukken (een bouwdoos maw), twee zetels (ja hoor, TWEE), twee grote bakken voor onder het bed, een salontafelTJE, twee sierkussens, een stukje geit en een kunstplant. Ik heb geen groene vingers. Julie ook niet. * De koffer gaat dicht. Ja. Hoor. We rijden naar kot. We moeten een brug over. Ik zie nu dat we het nooit gehaald zouden hebben. Stel je voor. De kunstplant op de brug. En al de rest… Julie zit op een campus. In een soort mega-studentenhuis. In een mini-kamertje. We moeten een mijl van haar kot parkeren. En sleuren alles. Over sportvelden. Trap naar beneden. Gang door. Kamer in. * 00.00 uur. Ik blijf slapen in Gent. Bij Julie. In het éénpersoonsbed. Met twee. Ik slaap niet. Het kot ziet er vol uit. Staat vol. Is vol. Haar NEST.

Succes Julie en alle andere starters! Op kot. In jullie nest. In jullie nieuwe biotoop.

Niet echt perfect om te verhuizen of om mee in een kofferbak te duiken. Maar mss om achteraf een welverdiend glas te gaan drinken…https://bingenella.com/justincase

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.